Geçen zamanda pek çok kişi dedem için yazdıklarımı okudu, hissettiklerini benimle yada başkalarıyla paylaştı. Kuzenlerimle telefonda karşılıklı dakikalarca ağladığımız oldu. Onu ne kadar çok özlediğimizi, ne kadar sevdiğimizi hatırlayıp.
Yorumlar hep mutlu etti beni. Dedemi herkesin ne kadar çok özlediğini ve sevdiğini duymak, güzel bir şey yaptığım için takdir edilmek mutlu etti beni.
Dedemi tanımayan dedemin torununun çocukları (kuzenlerimin çocukları) dedemizi tanıma fırsatı buldu. Rize'ye gittiğimizde dedemi eskiden tanıyan insanları da sitemden haberdar etme fırsatı buldum. Onlar da Arif dayılarını yıllar sonra yeniden yad ettiler, kendi anılarını tazelediler. Hatta dedemle olan resimlerinden bahsettiler. Onların da peşine düşecektim aslında ama günlük telaşlarda unuttuğumu itiraf ediyorum. Geçen haftalarda aklıma geldi, 1 yıl oluyor yayınlayalı ama bitmez ki hatıralar. Araştırmaya devam etsem bir yerlerden bir şeyler bir resimler yine çıkar, sürekli eklerim.
Geçen zamanda Rize'ye gittiğimde dedemin Liparit'teki evini gördüm. Çatısı çökmüş, yıkık.
Anneannemle ikisinin yan yana mezarlarının fotoğrafını çektim.
Orada anladım ki; mezar taşları orada yatanın kim olduğu çok bir şey ifade etmiyor aslında. Bu sayfaları hazırlarken hissetiklerimi, dedemle paylaştığımı düşündüğüm iletişimi orda hissetmedim.Ama yine de bundan sonra daha çok araştırıp yeni şeyler bulmaya çalışacağım
0 yorum:
Yorum Gönder