21 Mayıs 2007

Ayten

Ellerine, yüreğine sağlık...Bilmediklerimizi ortaya çıkardığın,okuttuğun için; yaşadığımız ama unuttuğumuz şeyleri hatırlattığın için; ama en çok da hacıbabama olan sevgimizin yüreğimizin derinliklerinde nasıl da taptaze kaldığını gösterdiğin için...

Elleri bile gözümün önüne geldi bir anda hacıbabamın, hareketleri şekillendi gözümün önünde. El şaklatması, tekerlemeleri,gülmesi, kaşlarının arasındaki beni,cüzdanını açıp da içinden bir şey alması,saatini çıkarıp da bakması. O kaynana şekerlerinin ağızdaki sesi,kokusu; hacıbabamın cüzdanının kokusu bir anda içimi doldurdu.

Hepsini o kadar canlı hissettim ki şu an...İnanılmaz bir şey bu.Sevgiyle yaşanan hiç bir şey,hiç bir an aradan yıllar geçse de unutulmuyor demek ki...Keşke bir mucize olsa da,hacıbabam bir gelse,bir sarılsam isteği kuşattı beni dört bir yandan. Ne kadar özlemişim hacıbabamı...Şunu anlıyorum ki;biz gerçekten de çok şanslıymışız. Hacıbabamla ne kadar da çok anımız var.Acaba kendi çocuklarımız dedeleriyle bu kadar vakit geçirebilecekler mi? Umarım, bizim hacıbabama hissettiğimiz duyguları onlar da dedelerine karşı hissedebilirler.

Ve umarım,bizim hacıbabamızı sevdiğimiz kadar torunlarımız da bizi severler...Sevgiyle kal...

Hiç yorum yok: